Recensie : Hotel Rwanda

“In hun ogen ben je niets waard”

- Nick Nolte in Hotel Rwanda over het Westen

Hotel Rwanda is dé kaskraker van 2004. Regisseur Terry George, bekend van 'Some Mother's Son' en 'In the name of the father', wist met deze film zeker veel mensen te ontroeren. De man probeerde tien jaar lang een film over Afrika te maken die volgens hem de juiste beelden over het land weergaf en daarin is hij met deze geslaagd. De schitterende acteerprestaties van Don Cheadle, Sophie Okenodo en Nick Nolte slepen je helemaal mee in het verhaal. 

De film geeft je een duidelijk beeld van wat er in 1994 in Rwanda is gebeurd. Specifiek, de burgeroorlog tussen de Hutu's en de Tutsi's. In Rwanda trachten de Hutu's die er de leiding hadden de Tutsi's uit te moorden. Inclusief Paul Rusesabagina en zijn familie. Paul zelf is hotelmanager en Hutu maar het probleem is dat heel zijn familie Tutsi is. Hij probeert er dan ook alles aan te doen om zijn vrouw en kinderen te beschermen tegen de Hutu's. Maar niet alleen zijn familie probeert hij te beschermen door hen te verbergen in zijn hotel 'Mille Collines' maar wanneer de VN zijn troepen terugtrekt, zit er bijna de volledige, resterende Tutsi-gemeenschap.

Een ontroerende film dus die een verhelderend beeld geeft op de afrikaanse geschiedenis. Door de af en toe schokkende beelden die in de film voorkomen, zou ik zeggen 'niet geschikt voor gevoelige kijkers'. De beelden maken immers wel duidelijk wat de gevolgen zijn van een burgeroorlog en van de slechte hulp van het Westen tijdens de genocide.

De diamant met bloed aan de hand

Bloeddiamant is illegale diamant uit de conflictgebieden in Afrika. Het wordt niet langs officiele weg verkocht maar wel op de zwarte markt. Met de opbrengst van de bloeddiamant worden rebellenlegers in de conflictgebieden gefinancieerd.

Studies van de Verenigde Naties wijzen uit dat er in de periode van 1996 tot 1997 een aandeel van 14 procent in de totale ruwhandel aan bloeddiamant bestond. Momenteel is dat volgens het Antwerp World Diamond Centre (AWDC), de vroegere Hoge Raad voor Diamant, nog maar 1 procent. Dat mede dankzij de nieuwe maatregel die er kwam sinds 2003. Deze omvat dat elke zending ruwe diamant vergezeld moet zijn van een Kimberleycertificaat.

Het Kimberleyproces regelt het toezicht op bloeddiamanten die de Europese Unie trachten binnen te komen. Binnen de E.U. zelf is er geen certificaat nodig. Het certificaat bevat het land van oorsprong en de geschatte waarde. Experts van het AWDC controleren de waarde, soort en het gewicht van de diamant terwijl de Federale overheidsdienst voor Economie de echtheid van het certificaat nakijkt.

Elk pakketje wordt door experts open gemaakt maar desondanks worden er af en toe nog fouten gemaakt. Een voorbeeld hiervan is de toevoer van ruwe diamant uit Ghana en Guyana. Ghanese certificaten zouden misbruikt worden om bloeddiamanten uit de diamantmijnen van Tortiya, een rebellengebied in Ivoorkust, toch van een certificaat te kunnen voorzien. Sommige worden vervalst of gestolen. Ghana kreeg hiervoor tijdelijk een facto-embargo, ze mochten namelijk enkel na controle door een ploeg van experts van het World Diamond Council diamanten uitvoeren. Het embargo is momenteel opheven.
Ook in Guyana (Zuid-Amerika) zouden nog bloeddiamanten uitgevoerd worden om de wapenaankoop van de FARC-rebellen in Colombia te financiëren. Guyana heeft geen sanctie gekregen omdat het Kimberleyproces er niet optreedt. Dat omdat de uitvoer niet onder de VN-definitie van bloeddiamanten valt.

Deze twee voorbeelden leggen de zwaktes van het Kimberleyproces bloot. Maar tegelijkertijd heeft het ook de geloofwaardigheid van de Ghanese certificaten in vraag gesteld en uitvoerroutes via Mali ontdekt. De strijd tegen bloeddiamanten wordt dus steeds harder.

Nog steeds geen einde aan gijzeling in Mali

De Oostenrijkse Wolfgang Ebner en Andrea Kloiber worden nu al enkele weken gegijseld, vermoedelijk in Mali. Baqmi maakte zijn eisen ondertussen bekend maar de Oostenrijkse regering wil en kan niet toegeven.

Op 22 februari werden in het Zuiden van Tunesië twee Oostenrijkers ontvoerd door de Noord-Afrikaanse Tak van al Qaeda (Baqmi), een algerijnse guerillabeweging die vroeger bekend stond als de Salafisten Groep voor Predeking en het Gevecht (GSPC).

De slachtoffers zijn de 51-jarige belastingsadviseur Wolfgang Ebner en de 44-jarige verpleegster Andrea Kloiber. Beiden zijn afkomstig uit Salzburg en trokken rond in Tunesië in hun 4X4. Het was pas op 10 maart dat hun ontvoering werd opgeëist door de Baqmi. Christine Lenz, de moeder van de ontvoerde vrouw, beweerde dat de slachtoffers zich in het grensgebied tussen het noorden van Mali en Algerije bevonden. De gijzelaars zouden vastgehouden worden in het noorden van Mali op ongeveer 150 km van Kidal.

De Oostenrijkse kanselier verklaarde niet te onderhandelen met terroristen, toch beweren bronnen uit het noorden van Mali dat de gijzelnemers al via verschillende kanalen contact hadden met de Oostenrijkse regering. Ze eisten de vrijlating van islamitische gevangenen in Algerije en Tunesië. Op 13 maart om middernacht zou het ultimatum verstrijken, maar wegens een tweede eis, namelijk 5 miljoen dollar losgeld, daalde de spanning. Volgens SITE Intelligence Group, een Amerikaanse groep die publicaties van extremistische groepen bewaakt, is er een nieuwe limietdatum, namelijk 6 april 2008 om middernacht. Na het verstrijken van deze datum houdt SITE Intelligence Group Oostenrijk, Tunesië en Algerije verantwoordelijk voor het leven van de gijzelaars.

De gijzelaars waarschuwen de gijzelaars gedood zullen worden indien men hen met geweld probeert te bevrijden. De internationale Stichting Kadhafi zou zich momenteel in de beste positie bevinden om de zaak op te lossen, desnoods door het losgeld zelf te betalen. Maar de onderhandelingen verlopen niet gemakkelijk omwille van de gevechten tussen het Maleense leger en de Toeareg opstandelingen in het Noordwesten van Mali.